نشریات اکترونیکی با مآموریت ویژه
مورخهء بیست و یکم تیرماه 92. «نانشاومن»، چین. شخصی حکایت میکند که ناظر تصادمی
بین اتوبوس خط 26 همین شهر و خانمی شصت ساله بوده است.این زن بهمراه نوهء خود
بهنگام عبور از خیابان مورد اصابت اتوبوس قرار میگیرد، بنحویکه که مادر بزرگ مذکور
به زیر اتوبوس کشیده میشود. راوی میگوید محل تصادف مکانی بسیار شلوغ است و رهگذران
بسیار دارد. آنچه بینده مطرح میکند این است که مردم بجای خبر دادن به شماره 120
اورژانس، فقط و فقط مشغول عکس گرفتن با موبایل خود بودند. شاهد تصادف مدعیست که او
تلفن امداد را گرفت و طی آن مصدوم به اورژانس اعزام شد. مصدوم بهنگام اعزام به
بیمارستان از راوی خواست که «محضن لل مائو» مواظبت نوه اش باشد. حاشیه: یکی دو سال پیش در همین چین که توسل علنی به
مذهب و کاسبی دینی از جرائم محسوب می شود، زنی آموزگار کودکی را که از طبقه نهم
ساختمانی بزیر می افتاد، در ازای شکسته شدن بازوان زن، در هوا گرفت و از مرگ نجات
داد. شاید این نمونه بتواند دلالت کند بر اصالت نیک خواهی. اما، هر حادثه و اتفاقی
را می توان علایم و نشانه های بالینی جامعهء بیمار تلقی کرد. در حکومت زور و خفقان چین هر خبری به بیرون درز
پیدا نمی کند. مثلأ، نمی دانیم آیا در آن
جا هم روزانه ده ها زن بی دفاع توسط موتور سواران مورد
حملهء قرار میگیرند یا نه، تا کیف آویخته بر شانهء آنان را بقاپند و همزمان با بکار
گیری از قدرت شدید موتور سیکلت موجب کشیده شدن زن حامل کیف بشوند. یعنی آنقدر زن
ناتوان را روی زمین بکشند تا بند کیف پاره
شود و زن مصدوم نقش بر زمین گردد و البته احدی هم بداد او نرسد. تعداد زیادی از
این مصدمان در جا بقتل می رسند یا به «کوما» فرو میروند که ماحصل برباد رفتن دار و ندار باقی مانده این خانواده هاست.
آنچه مایهء حیرت است این است که ابعاد انحطاط ممکن است بخارج از کشور هم سرایت
کند. برای مثال بد نیست که سخن از نشریه های الکترونیکی بمیان آید. چون مولدین این
نشریه ها از جامعهء منحطه بخارج رفته اند، بمحض خروج از محیط بسته بجای ارج نهادن
بر نعمت رستگاری، شروع میکنند به جفتک اندازی. در چین و ماچین دستیابی به اینترنت
کار حضرت فیل است. بهمین قیاس دستیابی به نشریات الکترونیکی خارج از چین و ماجین
فقط از طریق «پروکسی» مقدور می باشد. مکان انتشار نشریهء مدنظر و مأموریت آن توأمآ مشکوک است.
شاید با راه انداختن نشریهء ضد حکومتی جماعتی قصد یار گیری و سازمان دهی دارند.
نشریهء مد نظر از «یوزر» ها میخواهد که تمام هویت خود را برای عضو شدن در نشریه درج کنند. مسلمأ
افراد جاه طلب گول میخورند و چنین میکنند. بهر حال چنین نشریه ای که مولدین آن قدر
نعمت آزادی را نمی دانند و لاجرم بذات اصلی خود رجوع میکنند و «کله خری» را با شدت
شروع میکنند. بهرطریق، این نشریه برای رد گم کردن بخش حقوق بشر و حیات و زندگی هم
دایرکرده است! نگارنده نوشته ای را بنام «سگان با شرف» که غیر سیاسی است تسلیم این نشریه نمود. علی رغم عضو بودن و داشتن نوشته های
در آن نشریه، نشریه مذکور از انتشار «سگان با شرف» تحت عنوان مغایرت داشتن با خط مشی «اعلام نشدهء» نشریه ممانعت بعمل آورده است. نگارنده
پس از مشاهده این تناقض به «ویکی پیدیا» مراجعه کرد تا بلکه سر نخی در خصوص هویت این نشریهء مشکوک بدست آورد. در«ویکی پیدیا» نام مدیر این نشریه با خط قرمز نوشته
شده است که باکلیک روی آن در خواهید یافت که چنین شخصی وجود خارجی ندارد. آیا مسخره
و تناقض و ریاکاری از این هم بالا تر میشود که
«یوزر» ها باید هویت
حقیقی خود را در «تهران جلس» اعلام دارند اما اسم مدیر نشریه قلابی است؟ لطفآ پس
از خواندن نوشتهء غیر سیاسی «سگان با شرف» از طرق لینک داده شده خود قضاوت کنید که کجای این مطلب غیر معقول است. بعد
التحریر: این نشریه بعلت «کله خری» اجازه «ادیت» کردن را به «یوزر» نمی دهد!
http://alpha-3.blogspot.com/2013/07/blog-post_7708.html