اندر غیبت السلحفاة

مورخه هشتم دیماه 91. «ریو دو ژانیرو»، برزیل. یکی خانواده در این بلد از بلاد کفر یکی « سلحفاة» که بلسان عجمان سنگ پشت یا لاک پشت نامندی نگهداری بکردی. اما او برحسب تصادف مفقود بشدی و دل آنان را مکدر بنمودی. هرچه بیشتر تفحص بکردندی کمتر بیافتی. الغرض، این سلحفات بمدت سی سال و اندی از نظرها پنهان بماندی. اما خلوص نیت صاحبان کار سازبشدی و سلحفات مفقوده دو باره پدیدار بشدی و موجب حیرت خانواده بگشتی. این اتفاق در پی یکی خانه تکانی حاصل بشدی و چون اطاقی که بمدت سی و سه سال مقفوله بودی بگشودندی، ناگهان لاک پشت مفقوده پدیدار بشدی و گردن کشان و واکشان بجولان بپرداختی و اهل خانه عظیم بهت زده بشدندی. ظهور مجدد این سلحفات باطلاع بیطاری (دامپزشکی) خبره برسید و بیطار دانا بگفتی: <این لاک پشت از نژاد سرخ پایان باشدی که در خلقت چنین آفریده شدستی که بتواند دو یا سه سال بدون قوت و غذا زنده بماندی. خوراک این موجود در حالت عادی عبارت است از میوه و برگ و لاشه حیوانات و مدفوع جانوران. این سنگ پشت قاعدتآ پس از سه سال باید بمردی. اما چون کف چوبین خانه مملو باشدی از موریانه های چاق و چله و آبدار، لذا این موجود قناعت پیشه با رعایت امساک و کم خوری، یعنی « أكل اقل و ذالک یتضمن البقاء الحياة» یا بقول عجمان مجوس «کم بخور همیشه بخور». پس از این موریانه ها بخوردی و بمدت سی و چند سال زنده بماندی و هو خیر الرازقین. >