کاندومینیوم

مورخهء شانزدهم دیماه 91. «آراپیراکا»، برزیل. وقتی، شب عید کریسمس، گربه ای سفید و ملوس از زیر درب زندان شهر آرام و بی صدا بدورن زندان خزید، نگهبانان باو مشکوک شدند. پس از گرفتن گربه، نگهبانان متوجه شدند که، ای دل غافل، این گربه با خود بار و بنه حمل میکند: یک دستگاه تلفن موبایل، تعدادی سر مته، تعدادی اره کوچک و مقداری مواد مخدر که همگی بکمک نوار چسب یا تسمه به کت و کول گربه بسته شده بود. تعداد زندانیان این مکان برابر است با 263 نفر که همگی بجرم  حمل قاچاق بزندان محکوم شده اند، بهمین جهت تشخیص دربافت دارندهء محموله کاریست بس مشکل. حاشیه: یکی بود یکی نبود. قدیم ندیما توی عجمسون که اسم دییه ای داشت، یک جوون مردی که نسلش ور افتاده باسم سمک عیار زندگی میکرد. سمک هیکل میکلی نداشت. بل و باریک بود و با چند نا ابزار سبک موتونس زیر هر قلعه ای نقم بزنه و رفقای خودشا نجات بده. بلد بود رنگ پوستشا مث آفتاب پرست بهر رنگی در بیاره. عارش نمی شد که لباس زنونه بوپوشه. توی کمند اندازی هم نظیر نداشت. «صد در سر» از ایی گربهه  چابک تر بود. هر وخت زندونیش میکردن، بلد بود طناف و زنجیلا واز کنه و فرار کنه. اما حالا نه دیه سمکی وجود داره و نه گربه ای. زندون هم مث سابق که آدما را با غل و زنجیل توی سیاه چال می انداختن نیس. عصلن زندونی وجود نداره. یگ ساختمانای خیلی شیکی دور یک دریاچهء مصموعی دورس کردن که نمی دونونم اسمش چیه. آب دریاچه اش مث عشک چشم مومونه. دور تا دور این دریاچه، ویلا ویلا دورس کردن که بزبون فرنگی بش مگن «کاندومینیوم» که نمی دونونم یعنی چه اما خدا کنه که معنیش بدنباشه. خلاصن، همه چی داره: از شیر قرقاول و تیهو گرفته تا جون پریزاد. اسم هرچی خوراکی موراکی توی عالم پیدا مره روی یک تابلوی خیلی خوشگلی نوشتن. کافیه که یکیا قشار بدی. مثلن ماء الشعیر (توزیج برییه بیسوادا: «ماء» بزبون عربا «او» یا «آب» و شعیر هم «جو» معنی میته). اونخت ماء الشعیر را توی یگ بطریای خوشگلی ریختن که روش بزبون فرنگی نوشتن «دلستر». ظاهرش خیلی شتاهت داره به یگ کوفت کردنی نجسی باسم «چامپاین»، با یک لیوانی توی سینی روی غلطک از راه میرسه و  ایی توریسته اونا ور میداره و پشت شیشه وامیسه و نوش جان موکنه و هی به دریاچه که زبونوم لال ماهیای رنگ و وارنگی با پولک های قوس و قرحی قیجاج می زنن، نگاه نگاه موکنه. خیلی ببخشین، یکی داره در میزنه بوروم و بیام.